Czy istnieje rodzic idealny, czyli kilka słów o trudnej ,,sztuce wychowania”.

Współcześni rodzice są w bardzo trudnej sytuacji. Różnym naszym poczynaniom i podejmowanym decyzjom towarzyszy niepewność i szereg wątpliwości dotyczących wychowania naszych dzieci. Czasami wydaje nam się, że nie wiemy wystarczająco dużo, że nie mamy odpowiednich kwalifikacji, aby wziąć odpowiedzialność za kształtowanie charakteru drugiego człowieka. Obawiamy się popełnianych błędów, które mogą odbić się później w życiu dorosłym na naszym dziecku.

Co to właściwie znaczy ,,być dobrym rodzicem’’? Wszyscy popełniamy jakieś błędy wychowawcze, a mimo to jest na świecie wielu wspaniałych, szczęśliwych, wartościowych i dobrze wychowanych ludzi. Potrafią kochać, wiedzą, co jest w życiu najważniejsze i układają z innymi prawidłowe relacje interpersonalne. Nikt z nas nie jest i nie musi być idealnym rodzicem. Tacy nie istnieją. Dlatego nie obwiniajmy się, że wychowując dziecko, nie wszystko robimy dobrze. Nie znaczy to jednak, że nie należy się starać.

Kreatywnie_dzieci_rodzice_Bazgroszyt

Pamiętajmy!

  1. Pełne partnerstwo między rodzicami, a dziećmi nie jest możliwe ani dobre. Ktoś musi być ,,kapitanem rodzinnej drużyny’’ i lepiej, aby ta rola przypadła rodzicom. Nie nadużywaj jednak nigdy swojej pozycji – starszego i silniejszego.
  2. Bądź świadomy, czy w podejmowaniu decyzji kierujesz się rzeczywistym dobrem dziecka, czy może raczej realizujesz własną potrzebę, bo tak jest wygodniej…
  3. Zakreślenie granic jest konieczne dla poczucia bezpieczeństwa i rozwoju dziecka. Oprócz nakładania ograniczeń naszemu dziecku, potrzebne jest mu również ogromne wsparcie emocjonalne, zrozumienie i bliskość.
  4. Warto wprowadzić niezbędne, istotne ograniczenia i zasady w postaci przejrzystego „kontraktu” zawieranego między dzieckiem a rodzicem.
  5. Wymagajmy, ale też pozwólmy dziecku podejmować część decyzji.
  6. Trzeba zaakceptować fakt, że dziecko jest odrębną osobą i przyznać mu tyle autonomii, ile jest ono gotowe przyjąć na danym etapie rozwoju.

 Starajmy się!

  1. Na każdym etapie rozwoju dziecka postarajmy się dostrzegać jego prawdziwe potrzeby i odpowiadajmy na nie. Zakreślajmy dziecku pewne granice, bo ono ich potrzebuje, rosnąc i budując swoją osobowość.
  2. Nie bądźmy nadmiernie wymagający i nie nadużywajmy swojej ,,władzy i pozycji‘’. Szanujmy dziecko jako osobę i przyznajmy mu prawo do współdecydowania o sobie.

Wspólne_rysowanie_Bazgroszyt

Każdy rodzic ma prawo:

popełniać błędy, czasem się mylić, nie znać wszystkich dobrych rozwiązań, stracić cierpliwość, zdenerwować się, odczuwać niekiedy złość w stosunku do dziecka, być sobą , realizować inne życiowe pasje i zadania poza byciem rodzicem, nie dać z siebie zrobić ,,ofiary’’ poświęcającej się dla dzieci i rezygnującej z wielu życiowych przyjemności, czy satysfakcji dla ich dobra.

Dorosłym trudno jest zachować dobrą kondycję emocjonalną, potrzebną przy takim trudnym zadaniu jakim jest wychowanie dziecka. Najbardziej powszechnymi problemami rodziców są: przygnębienie, zmęczenie i niepokój.

Emocjonalna równowaga i umiejętność panowania nad sobą nie są wrodzone , trzeba się ich nauczyć. Jeśli rodzice chcą dobrze wychować swoje dziecko , powinni umieć jasno i czytelnie wyrażać swoje uczucia, w trudnych sytuacjach umieć nad sobą panować i kontrolować swoją złość i gniew. Gdy zdarzy się wybuchnąć , można wybrnąć z tej sytuacji, a nawet przekształcić ją w coś pozytywnego, np. przepraszając dziecko za swoją zbyt gwałtowną reakcję – to dla niego przykład, jak powinno zachować się w podobnej sytuacji.

Sztuka_Wychowania_Bazgroszyt

Kilka rad dla rodziców, którzy chcieliby zmienić coś w swoim stylu wychowania dziecka:

  1. Określ temperament dziecka. Poobserwuj je w różnych sytuacjach, jak radzi sobie z trudnościami i gniewem, jak nawiązuje kontakty społeczne, jakie role przyjmuje w grupie, itp.
  2. Akceptuj je takim, jakie jest. Szanuj jego osobowość, nie zmuszaj, aby zachowywało się wbrew własnej naturze.
  3. Motywuj swoje dziecko. Stosuj więcej nagród i pochwał, niż kar.
  4. Szanuj samego siebie. Nie wszystko, co sobie zaplanujesz przyjdzie Ci łatwo. Nie poddawaj się, gdy popełniasz błędy, bądź świadom własnych zalet i wad.
  5. Nie bój się, że Twoje dziecko przestanie Cię lubić, jeśli zmienisz coś w dotychczasowym stylu wychowania.
  6. Nie zapominaj, że czym innym jest przyzwolenie, a czym innym jest pobłażanie.
  7. Bądź uprzejmy, ale stanowczy. Stwórz jasny, wyrazisty system wymagań i zakazów. Tylko wtedy dziecko ma szansę zrozumieć, czego od niego wymagają rodzice.
  8. Ustanawiając reguły, jednocześnie oferuj dziecku pomoc, np. ucząc je innych, akceptowalnych form wyrażania negatywnych emocji.
  9. Kary za łamanie reguł zawsze nakładaj z rozwagą i spokojem, a nie złością. Nie można dodatkowo karać dziecka, kiedy daje wyraz temu, że nie podobają mu się zakazy. Ono ma przestrzegać zasad, chociaż zasad tych nie musi lubić.

 

Dorota Rogulska, psycholog http://timelogic.pl